O filmu “Cold Storage”: Neočekivano zabavno

”The dead deer had run away, and the half cat climbed a tree and exploded. It’s as simple as that.”

- David Koepp, “Cold Storage” (2026)

“Četrnaest kuća, dvanaest automobila, a nema ljudi. Pa gdje su, dovraga, svi?” – rečenica je kojom počinje film “Cold Storage” Jonnyja Campbella. Naučna ekspedicija stiže u jedno australijsko mjesto i ne zatiče nikoga. Jedini trag prisustva života je zatvoreni spremnik u kojem se nalazi vanzemaljska gljivica. I ostaci eksplodiranih ljudskih tijela na krovu. Biohemičarka Hero Martins (Sosie Bacon) prati operativce Pentagona, Roberta Quinna (Liam Neeson) i Trini Romano (Lesley Manville) do spremnika; uzimajući uzorak gljivice, ona staje na kontaminiranu površinu koja nagriza čizmu njenog zaštitnog odijela, prodire unutra i inficira je. Ubrzo potom Martins počini samoubistvo pred Robertom. Vojska zatim spaljuje farmu i tijela, a uzorak biva zakopan ispod američkog vojnog skladišta u Atchisonu, Kansas.

Crni humor i ponešto romantike

Premisa filma je jasna, a radnja smještena trideset godina nakon uvodnih događaja: Travis (Joe Keery) i Naomi (Georgina Campbell) rade u zabačenom skladišnom kompleksu, i njihova rutina protiče sasvim mirno sve dok iz zapečaćenog postrojenja ne pobjegne mutirani organizam koji je nekada pao sa svemirske stanice NASA i koji je vojska, nakon incidenta prikazanog na početku filma, sakrila duboko ispod skladišta u kojem danas rade. Njihov zadatak ubrzo postaje spriječiti širenje infekcije i potencijalnu katastrofu globalnih razmjera. Kao da to samo po sebi nije dovoljno, usput se moraju nositi i s lokalnom bandom, kao i sa bijesnim bivšim dečkom. U pomoć im pristiže Robert, sada već ostarjeli veteran koji jedini u potpunosti razumije opasnost gljivice sposobne da sva živa bića jako brzo pretvori u dezorijentisana, agresivna stvorenja.

Vanzemaljska gljivica ne predstavlja samo čudovište, nego i oblik biološkog oružja koji je nestao iz nadzora onih koji su ga proizveli. Ona je, u suštini, greška u tom sistemu kontrole, i u tom smislu film u uvodu otvara prostor za potencijalnu biopolitičku dimenziju svoje priče, i u prvim scenama zaista djeluje kao da bi se ona dalje mogla razviti u inteligentnu satiru o naučnim ekspedicijama i institucionalnoj neodgovornosti. Međutim, taj potencijal se vrlo brzo gubi, a montažni rezovi ubrzavaju protok vremena: gljivica biva prebačena u vojni objekat, što je ključni trenutak u kojem film mijenja ton i tempo, odustajući od ozbiljnije tematske razrade u korist znatno jednostavnije priče.

Scenarist David Koepp, po čijem je istoimenom romanu iz 2019. godine i zasnovan film, povremeno pokušava provući blagu kritiku administrativne nekompetencije i sistemskog zataškavanja, ali ta ideja nikada ne prerasta u važnu tematsku okosnicu. Umjesto da istraži kako institucije proizvode, a zatim prikrivaju katastrofe koje same izazivaju, “Cold Storage” se vrlo brzo zadovoljava time da tu dinamiku koristi samo kao pozadinski mehanizam radnje, dovoljan da pokrene zaplet, ali nedovoljno razvijen da bi ostavio ozbiljniji utisak. Na njeno mjesto dolaze humor i elementi gotovo romantične komedije, u kojoj se Travis i Naomi, usred borbe protiv zlokobnog neprijatelja, postepeno zbližavaju.

Detalj iz filma "Cold Storage"/

Jednostavno i nepretenciozno

“Cold Storage” svakako podsjeća na priče o zarazi i preživljavanju poput one iz filma “28 Days Later” (2002) ili serije “The Last of Us” (2023 -), dijeleći s njima misteriju porijekla same infekcije i činjenicu da se ona brzo širi, što diktira i ritam radnje. Ovdje niz apsurdnih situacija uspijeva proizvesti solidnu dozu humora, oslanjajući se na tradiciju filmova B produkcije. Tu su raznorazne mutacije, izolovana lokacija daleko od svega, ekscentrični likovi i dobar potencijal za crni humor. Istina, film često djeluje kao nešto jeftinija verzija boljih ostvarenja tog tipa, a i izbor glumaca možda je mogao biti spretniji, ali u sat i po trajanja, ova ideja funkcioniše sasvim dobro. Scene su kratke, ritam je brz, nema zamornog objašnjavanja, jer film ni ne pokušava da se shvati previše ozbiljno, već se radije poigrava sa poznatim obrascima.

Campbell, reditelj sa iskustvom u serijama poput “Shameless” i “Doctor Who”, ovdje je očigledno pokušavao prenijeti dio televizijske ritmičnosti u filmski format od devedesetak minuta, pa je tako jedna od najboljih stvari kod “Cold Storage” upravo njegova jednostavnost. Film je ovo koji ne pokušava da bude epski, niti se pretvara da je veći nego što jeste. Njegova struktura je linearna – izbijanje zaraze, eskalacija i borba za preživljavanje – bez suvišnih narativnih linija koje bi razvodnile osnovni tok. U kontekstu savremenog žanrovskog filma, koji često pati od prenatrpanosti podzapletima i objašnjenjima, ova vrsta direktnosti je gotovo osvježavajuća. Ne gledamo još jedan predug i zamoran film koji se iscrpljuje u vlastitom objašnjavanju svega što pokušava da bude ili da kaže. Mnogo toga je ovdje svedeno na nivo sugestije – Travis na početku čita knjigu “The Body Snatchers” (1954), simpatičan detalj koji ne treba dodatno objašnjavati, jer pretpostavljamo da publika razumije njegovu referencu i tematsku težinu. Takvi elementi uspostavljaju atmosferu, okvir i nikada ne prelaze svoju, gotovo anegdotalnu prirodu. Naravno, upravo u toj ekonomičnosti film nailazi i na svoja ograničenja. Rediteljska odluka da ne objašnjava previše povremeno prelazi u nedostatak dublje razrade likova i odnosa, pa određene situacije ostaju na nivou funkcije, a ne doprinose niti razvoju radnje. Humoru se, s druge strane, posvećuje nešto više pažnje, uglavnom u obliku nuspojave nesklada između ozbiljnosti situacije i načina na koji likovi na nju reaguju. Travis i Naomi funkcionišu kao klasični disfunkcionalni duo: njihove reakcije na smrtonosnu prijetnju su često smirene i zakasnjele, što upravo proizvodi taj komični efekat.

Sudar tonova

Liam Neeson, koga godinama gledamo u ulozi ostarjelog akcijskog heroja, ovdje djeluje kao jedina osoba u filmu koja istinski razumije koliko je čitava situacija apsurdna. Neeson uspijeva da izvuče nekoliko zaista zabavnih trenutaka, naročito u scenama sa Lesley Manville. Njihov odnos čak ostavlja utisak da bi film možda bio zanimljiviji da se više fokusirao upravo na taj dvojac. Nasuprot njemu, Joe Keery kao da još uvijek nije izašao iz sjenke popularnog Netflixovog serijala “Stranger Things”. Njegova gluma se često svodi na poznate grimase i već viđene reakcije, bez veće emocionalne raznovrsnosti, pa iako posjeduje određeni šarm, svojim nastupom ne uspijeva da prenese ni dovoljno humora ni dovoljno napetosti. Uprkos tome, zanimljivo je posmatrati kako “Cold Storage” balansira između modernog postapokaliptičnog trilera i staromodnog B-horora, gdje očigledno pokušava da spoji estetiku savremenih ozbiljnih priča o smrtonosnim zarazama sa pulp zabavom i crnim humorom. Taj sudar tonova ponekad funkcioniše, jer film ne bježi od vlastite artificijelnosti, nego je čak i naglašava.

Za mene je ta haotična energija dio šarma ovog ostvarenja i uprkos svim propuštenim prilikama i dramaturškim pukotinama, teško ga je u potpunosti negativno ocijeniti. Da li je moglo biti bolje? Naravno. Ali ponekad ulazak u takav proces može donijeti više zamki i saplitanja nego koristi, pa rezultat bude znatno slabiji od onoga što “Cold Storage” na kraju ipak uspijeva da ponudi: laganu, nepretencioznu zabavu i ne pretenduje da bude išta više od toga.