Almin Kaplan u romanu “Mali otac” ispisuje višeslojnu priču koja nam prikazuje cijeli niz naslijeđenih grešaka, kasnih uvida, zakašnjenja koja nas potpuno razoružavaju, suočavajući nas sa onim stranjskim u sebi

“Mali otac” svoju snagu crpi iz suzdržane i precizne artikulacije, iz koje ujedno proizlazi njegova slabost: roman tako ostaje zatvoren u vlastitu melanholiju, ali ipak u nasljeđe ostavlja važna pitanja