Blue Moon” je ostvarenje koje nudi prelijepu atmosferu i opuštene glumačke performanse

Radišni američki filmski reditelj Richard Linklater prošle godine snimio je čak dva filma. Jedan je “Blue Moon” (Plavi mjesec, 2025), laureat sa 75. Berlinalea (Srebreni medvjed za sporednog glumca Andrewa Scotta), dok je drugi “Nouvelle Vague” (Novi talas, 2025), prikazan na 78. Cannes Film Festivalu. I jedan i drugi su vrijedni gledanja, a krenuvši hronološki, “Blue Moon” predstavlja ostvarenje uz koje ćete provesti ugodnih sat i četrdeset minuta.

Riječ je o filmu, biografskoj drami koja za svoje aktere ima stvarne ličnosti, tekstopisca Lorenza Harta (fantastično transformisani Ethan Hawke), njegova štićenica i muza Elizabeth Weiland (odlična Margaret Qualley) i kompozitora Richarda Rodgersa (prefinjeni Andrew Scott), te nekoliko usputnih (izmišljenih) likova poput barmena Eddieja (šarmantni Boby Cannavale) i vojnika Mortyja (simpatični Jonah Lees).

Cijela radnja filma smještena je u baru hotela u kojem se nakon premijere mjuzikla “Oklahoma!” sakuplja pozorišna elita i gdje Hart prosipa bisere mudrosti Eddieju, objašnjavajući svoju adoraciju prema mladoj Elizabeth, i žaleći za nekadašnjom saradnjom sa Rodgersom, koji je za svoj novi mjuzikl sarađivao sa drugim tekstopiscem Oscarom Hammersteinom (statični Simon Delaney).

Dvojac Hart – Rodgers smatra se za najuspješniji američki muzički tandem tekstopisca i kompozitora mjuzikla, odgovoran za neke od najvećih djela, kao svojevrsni pandan viktorijanskom tandemu Gilbeta i Sullivana. Sam Hart zaslužan je za tekstove muzičkih klasika, naslovna “Blue Moon”, “The Lady Is A Tramp”, “Manhattan” i “My Funny Valentine”, da navedemo samo najpoznatije. Kompletan film inspirisan je pismima koja su razmjenjivali Hart i Weiland, a koja je u veoma zanimljiv scenarij derivirao Robert Kaplow, toliko dobar da je zaslužio nominaciju za Oscara za najbolji adaptirani scenarij (a koji je pak dodijeljen P. T. Andersonu za “One Battle After Another”).

Postavka filma u jednu prostoriju dovela je do toga da do izražaja dođe rediteljska inovativnost, kao i gumačka igra koju gotovo cijeli ansambl dovodi do savršenstva. Hawke je nevjerovatno uvjerljiv i sa toliko žara se unosi u ulogu da je to prosto neopisivo (također je bio nominovan za Oscar u kategoriji najboljeg glumca, koji je otišao u ruke Michaela B. Jordana za “Sinners”).

Slušajući kako se Hart sa Eddiejem šali i nabacuje replike iz čuvene “Casablance” (1942), koja je u ta doba 1943. još bila svježa, u pamćenjima filmske publike predstavlja perfektan potez prema kojem je pravljenje referenci na takav, sada, ali i tada klasik, ono zbog čega ćete još više voljeti ovaj film.

Naprosto, “Blue Moon” je ostvarenje koje nudi prelijepu atmosferu, opuštene glumačke performanse i koje je dokaz da za dobar film ne trebate imati skupu produkciju, blještavilo specijalnih efekata, već jednostavnu postavku radnje na malom prostoru, raspoložene glumce i pametnog reditelja.